چه بجوشد نی بروید از لبش

راه گفتن بسته شد مانده ست آه

آه دردت را ندارم محرمی

چون علی اه می کنم در قعر چاه

نی بنالد راز من گردد تباه

بس کن ای نی ز آنک ما نامحرمیم

زان شکر ما را و نی را عذر خواه