وی خدا را بی زبان پنداشته

مستی شهوت نشان لعنت است

ای نشان را بی نشان پنداشته

ای تو گندیده میان حرف و صوت

ماهتابش می زند بر کوریت

ای تو مه را هم نهان پنداشته

هر چه گفتم خویشتن را گفته ام