یخدان چه داند ای جان خورشید و تابشش را

زان سر چه دارد آن جان گفتار دم بریده

با این همه دهانم گر رشک او نبستی

صد جای آسمان را تو دیدیی دریده

کی داند آفرین را این جان آفریده

با این که می نداند چون جرعه ای ستاند

مستی خراب گردد از خویش وارهیده