افکند در سر من آنچ از سرم برآرد

از بس که مطرب دل از عشق کرد ناله

آن دلبرم درآمد در کف یکی پیاله

نو کرد عشق ما را باده هزارساله

می گشت دین و کیشم من مست وقت خویشم

نی نسیه را شناسم نی بر کسم حواله