شد شعله ها از آن می بر روی او دوانه

بر کف نهاده آن را از بهر دلستان را

آنگه بکرد سجده بوسید آستانه

بستد نگار از وی اندرکشید آن می

می دید حسن خود را می گفت چشم بد را

نی بود و نی بیاید چون من در این زمانه