می دید حسن خود را می گفت چشم بد را

آنگه بکرد سجده بوسید آستانه

بستد نگار از وی اندرکشید آن می

شد شعله ها از آن می بر روی او دوانه

نی بود و نی بیاید چون من در این زمانه