خوش وعده ای نهاده ما روزها شمرده

تو آفتاب مایی از کوه اگر برآیی

چه جوش ها برآرد این عالم فسرده

ای دوش لب گشاده داد نبات داده

بر باده و بر افیون عشق تو برفزوده

و از آفتاب و از مه رویت گرو ببرده

ای شیر هر شکاری آخر روا نداری