کاین را به تو سپردم ای دل به ما سپرده

ای دوست چند گویی که از چه زردرویی

صفراییم برآرم در شور خویش زرده

کی رغم چشم بد را آری تو جعد خود را

نی با تو اتفاقم نی صبر در فراقم

ز آسیب این دو حالت جان می شود فشرده

هم تو بگو که گفتت کالنقش فی الحجر شد