جهان آفرین داند اندر نهفت

چنین گفت جادو که من بی گناه

چه گویم بدین نامور پیشگاه

بگفتند باشاه کاین زن چه گفت

به سودابه فرمود تا رفت پیش

ستاره شمر گفت گفتار خویش

که این هر دو کودک ز جادو زنند