گه در کفم فشاری گه زیر پا به هر غم

ای از تو من برسته ای هم توام بخورده

هم در تو می گدازم چون از توام فسرده

زیرا که می نگردد انگور نافشرده

چون نور آفتابی بر خاک ما فکندی

و آن گاه اندک اندک باز آن طرف ببرده