تا روز حشر بینی سرما بسوخته

سرنای این دلم ز تو بنواخت پرده ای

هم پرده اش دریده و سرنا بسوخته

در اصل زمهریر گر افتد ز آتشت

از عالم نه جای ندا کرد عشق تو

هر جان که گوش داشته برجا بسوخته

ای لطف سوزشی که شرار جمال تو