آن خد احمر ار بنمایی دمی دگر

جان را کشیده پیش و به عمدا بسوخته

آن روی سرخ را می احمر دمی بدید

صفرای عشق او می حمرا بسوخته

سودای تو برآید و صفرا بسوخته

طبعی که لاف زلف مطرا همی زدی

از جعد طره تو مطرا بسوخته