سودای تو برآید و صفرا بسوخته

آن روی سرخ را می احمر دمی بدید

صفرای عشق او می حمرا بسوخته

آن خد احمر ار بنمایی دمی دگر

طبعی که لاف زلف مطرا همی زدی

از جعد طره تو مطرا بسوخته

در وا شدم به جستن تو جانب فلک