پردگی و فاش تو آفت او باش تو

جان بهارم ز تو رسم خزانم مده

جان چو تویی بی شکی پیش تو جان جانکی

باش مرا ای یکی هر دو جهانم مده

جان رهی باش تو جان و روانم مده

دوش بدادی مرا از کف خود باده را

چون که چنینم درآ جز که چنانم مده