از آن به دانه پوسیده مور قانع شد

صد آفتاب چو یوسف فروشود در چاه

سری ز خاک برآور که کم ز مور نه ای

خبر ببر بر موران ز دشت و خرمنگاه

که او ز سنبل سرسبز ما نبود آگاه

بگو به مور بهار است و دست و پا داری

چرا ز گور نسازی به سوی صحرا راه