که از خوی تو پر از مشک گشت گرمابه

که بوده است تو را دوش یار و همخوابه

چو شانه سنگ ز عشق تو شاخ شاخ شده ست

پریت خوانده به حمام و کرده ات لابه

چو شانه زلف تو را دید شد هر انگشتش