چو شانه زلف تو را دید شد هر انگشتش

که از خوی تو پر از مشک گشت گرمابه

چو شانه سنگ ز عشق تو شاخ شاخ شده ست

پریت خوانده به حمام و کرده ات لابه

دلیل و آلت تهلیل همچو سبابه

ز نور روی تو پر گشت خلوت حمام

که جمله قبه زجاجی شده ست چون تابه