دو چشم تو عجمی ترک و مست و خون ریزند

که آفتاب نظر خوش کند به ویرانه

بکن نظر که بدان یک نظر که درنگری

درخت های عجب سر کند ز یک دانه

که می زند عجمی تیرهای ترکانه

مرا و خانه دل را چنان به یغما برد

که می دود حسنک پابرهنه در خانه