که می زند عجمی تیرهای ترکانه

بکن نظر که بدان یک نظر که درنگری

درخت های عجب سر کند ز یک دانه

دو چشم تو عجمی ترک و مست و خون ریزند

مرا و خانه دل را چنان به یغما برد

که می دود حسنک پابرهنه در خانه

به باغ روی تو آییم و خانه برشکنیم