هزار خانه چو صحرا کنیم مردانه

مرا و خانه دل را چنان به یغما برد

که می دود حسنک پابرهنه در خانه

به باغ روی تو آییم و خانه برشکنیم

صلاح دین تو چو ماهی و فارغی زین شرح

که فارغ است سر زلف حور از شانه