خنک کسی که ورا دست گرد جیب بود

مدو به هر طرف ای دل تو نیز آهسته

دو کف به سوی دعا سوی بحر می رانی

نه گوهر تو به جیب تو است پیوسته

که او لطیف و سبک روح گشت و برجسته

اگر چه هر طرفی بازگشت در طلبش

از آن طلب چو به خود وانگشت شد خسته