حیات خویش در آن لقمه گر چه پنداری

ز لقمه ای که بشد دیده تو را پرده

مخور تو بیش که ضایع کنی سراپرده

ضمیر را سبل است آن و دیده را پرده

چرا مکن تو در این جا مگو چرا نکنم

که چشم جان را گشته است این چرا پرده