چرا مکن تو در این جا مگو چرا نکنم

مخور تو بیش که ضایع کنی سراپرده

حیات خویش در آن لقمه گر چه پنداری

ضمیر را سبل است آن و دیده را پرده

که چشم جان را گشته است این چرا پرده

طلسم تن که ز هر زهر شهد بنموده ست

عروس پرده نموده ست مر تو را پرده