طلسم تن که ز هر زهر شهد بنموده ست

ضمیر را سبل است آن و دیده را پرده

چرا مکن تو در این جا مگو چرا نکنم

که چشم جان را گشته است این چرا پرده

عروس پرده نموده ست مر تو را پرده

چو لقمه را ببریدی خیال پیش آید

خیال هاست شده بر در صفا پرده