چو لقمه را ببریدی خیال پیش آید

که چشم جان را گشته است این چرا پرده

طلسم تن که ز هر زهر شهد بنموده ست

عروس پرده نموده ست مر تو را پرده

خیال هاست شده بر در صفا پرده

خیال طبع به روی خیال روح آید

ز عقل نعره برآید که جان فزا پرده