بخند جان و جهان چون مقام خنده تو راست

تو دیده گشته و ما را بکرده نادیده

بدیده گریه ما را بدین بخندیده

بکن که هر چه کنی هست بس پسندیده

ز درد و حسرت تو جان لاله ها سیه است

گل از جمال رخ توست جامه بدریده