ز درد و حسرت تو جان لاله ها سیه است

بدیده گریه ما را بدین بخندیده

بخند جان و جهان چون مقام خنده تو راست

بکن که هر چه کنی هست بس پسندیده

گل از جمال رخ توست جامه بدریده

ز خلق عالم جان های پاک بگزیدند

و آنگهان ز میانشان تو بوده بگزیده