چو خشک گشت درختم بسی بلندی یافت

و آنگهان ز میانشان تو بوده بگزیده

بدانک عشق نبات و درخت او خشک است

به گرد گرد درخت من است پیچیده

چو زرد گشت رخم شد چو زر بنازیده

خزینه های جواهر که این دلم را بود

قمارخانه درون جمله را ببازیده