پراندیشه شد جان کاووس کی

که دوزخ مرا زین سخن گشت خوار

اگر کوه آتش بود بسپرم

ازین تنگ خوارست اگر بگذرم

ز فرزند و سودابه نیک پی

کزین دو یکی گر شود نابکار

ازان پس که خواند مرا شهریار