عاشق در این ره چون قلم کژمژ همی رفتش قدم

باز دل پژمرده را صد بال و صد پر ساختی

ای عمر بی مرگی ز تو وی برگ بی برگی ز تو

الحق خدنگ مرگ را پاینده اسپر ساختی

بر دفتر جان بهر او پاکیزه مسطر ساختی

حیوان و گاوی را اگر مردم کنی نبود عجب

سرگین گاوی را چو تو در بحر عنبر ساختی