درزن دو دست خویش را در دامن شاهنشهی

مانند مرغی باش هان بر بیضه همچو پاسبان

کز بیضه دل زایدت مستی و وصل و قهقهی

دامن ندارد غیر او جمله گدااند ای عمو

مانند خورشید از غمش می رو در آتش تا به شب

چون شب شود می گرد خوش بر بام او همچون مهی

بر بام او این اختران تا صبحدم چوبک زنان