تیرا به صیدی دررسی چون با کمان آمیختی

آمیختی چندانک او خود را نمی داند ز تو

آری کجا داند چو تو با تن چو جان آمیختی

پیرا جوان گردی چو تو سرسبز این گلشن شدی

ای دولت و بخت همه دزدیده ای رخت همه

چالاک رهزن آمدی با کاروان آمیختی

چرخ و فلک ره می رود تا تو رهش آموختی