کز غیب جوقی طوطیان آورده اندم غارتی

ور سرکشی غافل شوی آن سیل عشق مستوی

گوش تو گیرد می کشد کو بر تو دارد رافتی

مستفعلن مستفعلن اکنون شکر پنهان کنم

شکر نگر تو نو به نو آواز خاییدن شنو

نی این شکر را صورتی نی طوطیان را آلتی

دارد خدا قندی دگر کان ناید اندر نیشکر