پرده نباشی نور را گر چون فلک نه تو شوی

از طبع خشکی و تری همچون مسیحا برپری

گرداب ها را بردری راهی کنی یک سو شوی

شیرین کنی هر شور را حاضر کنی هر دور را

شه باش دولت ساخته مه باش رفعت یافته

تا چند همچون فاخته جوینده و کوکو شوی

خالی کنی سر از هوس گردی تو زنده بی نفس