زنجیر تو چون طوق زر تشریف هر جباره ای

ای روزی دل ها رسان جان کسان و ناکسان

ترکاری و یاغی به سان هموار و ناهمواره ای

چون نفخ صوری در صور شورنده حشر و حشر

بردی ز جان معقول را وین عقل چون معزول را

کردی دماغ گول را از علم تو عیاره ای

تا گردن شک می زند بر میر و بر بک می زند