ای چو صبا بالطفی نی چو صبا خیره دوی

جذب کن ای بادصفت آب وجود همه را

برکش خورشیدصفت شبنمه ای رازگوی

ای تو چو خورشید ولی نی چو تفش داغ کنی

گر صفتی در دل من کژ شود آن را تو بکن

شاخ کژی را بکند صاحب بستان به خوی

گر چه شود خانه دین رخنه ز موش حسدی