لیک مرا زهره کجا تا به جهانم که تویی

چون همه جان روید و دل همچو گیاه خاک درت

جان و دلی را چه محل ای دل و جانم که تویی

ای نظرت ناظر ما ای چو خرد حاضر ما

چون تو مرا گوش کشان بردی از آن جا که منم

بر سر آن منظره ها هم بنشانم که تویی

مستم و تو مست ز من سهو و خطا جست ز من