سر نبرد هر آنک او سر کشد از هوای تو

روی زمین گرفته ای داد زمانه داده ای

مایه صد ملامتی شورش صد قیامتی

چشمه مشک دیده ای جوشش خنب باده ای

ز آنک به گردن همه بسته تر از قلاده ای

خیز دلا و خلق را سوی صبوح بانگ زن

گر چه ز دوش بیخودی بی سر و پا فتاده ای