سر ز فلک برون کند گوید خوش ولایتی

پرتو روی عشق دان آنک به هر سحرگهان

شمس کشید نیزه ای صبح فراشت رایتی

عشق چو رهنمون کند روح در او سکون کند

ایزد گفت عشق را گر نبدی جمال تو

آینه وجود را کی کنمی رعایتی

گر چه که میوه آخر است ور چه درخت اول است