تاج شهان همی بری ملک ایاز می کنی

جان و دل فقیر را خسته دل اسیر را

از صدقات حسن خود گنج نیاز می کنی

پرده چرخ می دری جلوه ملک می کنی

عشق منی و عشق را صورت شکل کی بود

اینک به صورتی شدی این به مجاز می کنی

گنج بلا نهایتی سکه کجاست گنج را