درده باده ای چو زر پاک ز خویشمان ببر

چنگ ز چنگ هجر تو کرد حزین شکایتی

درده بی دریغ از آن شیره و شیر رایگان

شیر و نبید خلد را نیست حدی و غایتی

نیست بتر ز باخودی مذهب ما جنایتی

باده شاد جان فزا تحفه بیار از سما

تا غم و غصه را کند اشقر می سیاستی