حشر شود ضمیر تو در سخن و صفیر تو

طاقت گنج نیستت این چه بود خساستی

سر دل تو جز ولا تا نبود که بی گمان

بر سر بینیت کند سر دلت علامتی

نقد شود در این جهان عرض تو را قیامتی

از بد و نیک مجرمان کند نشد وفای تو

ز آنک تو راست در کرم ثابتی و مهارتی