خاربنان خشک را از گل او طراوتی

سرکه هفت ساله را از لب او حلاوتی

جان و دل فسرده را از نظرش گشایشی

سنگ سیاه مرده را از گذرش سعادتی

از گذری که او کند گردد سرد دوزخی