وز نظری که افکند زنده شود ولایتی

جان و دل فسرده را از نظرش گشایشی

سنگ سیاه مرده را از گذرش سعادتی

از گذری که او کند گردد سرد دوزخی

مرده ز گور برجهد آید و مستمع شود

گر بت من ز مرده ای یاد کند حکایتی

آنک ز چشم شوخ او هر نفسی است فتنه ای