آنک ز لطف قامتش هر طرفی قیامتی

مرده ز گور برجهد آید و مستمع شود

گر بت من ز مرده ای یاد کند حکایتی

آنک ز چشم شوخ او هر نفسی است فتنه ای

آه که در فراق او هر قدمی است آتشی

آه که از هوای او می رسدم ملامتی