وی که دل تو چون حجر هان که قرابه نشکنی

ای که لب تو چون شکر هان که قرابه نشکنی

عشق درون سینه شد دل همه آبگینه شد

نرم درآ تو ای پسر هان که قرابه نشکنی

هر که اسیر سر بود دانک برون در بود