گر قدحش بدیدیی چون قدحش پریدیی

ور تو چو من نهنگیی کی به درون شستیی

بازرسید مست ما داد قدح به دست ما

گر دهدی به دست تو شاد و فراخ دستیی

وز کف جام بخش او از کف خود برستییی

وز رخ یوسفانه اش عقل شدی ز خانه اش

بخت شدی مساعدش ساعد خود نخستیی