یوسف جان ز چاه تن رفت به آشیانه ای

پیش کشیی آن کمان هر کس می کند زهی

بهر قدوم تیر تو رقعه دل نشانه ای

جذبه حق یک رسن تافت ز آه تو و من

خامش کن اگر سرت خارش نطق می دهد

هست برای جعد تو صبر گزیده شانه ای