ز آنک عمارت ار بود سایه کند وجود را

هست به خطه عدم شور و غبار و غارتی

آتش عشق درزده تا نبود عمارتی

سایه ز آفتاب او کی نگرد شرارتی

روح که سایگی بود سرد و ملول و بی طرب

منتظرک نشسته او تا که رسد بشارتی