جان که در آفتاب شد هر گنهی که او کند

سایه ز آفتاب او کی نگرد شرارتی

روح که سایگی بود سرد و ملول و بی طرب

منتظرک نشسته او تا که رسد بشارتی

برق زد از گناه او هر طرفی کفارتی

شعله آفتاب را بر که و بر زمین است رنگ

نیست بدید در هوا از لطف و طهارتی